همه چیز از ذات فضول انسان شروع شده. از روزی که این موجود بی زبان نادان، به سرش می زند که دنیا شاید چیزی بیشتر از غار و چهارتا درخت دورش باشد. بار، برمی بندد و نیزه به دست و لاشه ی گراز شکار شده بر دوش، به کشف و جستجو٬ به سمت سرسبزی پای کوه ها راه می افتد. چند شب و روزی را در جنگل ها به کشف تمشک و آ

چادرش رو سر کرد. حسابی گنده شده بود. تک تکمون رو بوسید. وقتی گفت خداحافظ مثل خودش جواب دادم به سلامت. نگاهش کردم که آروم آروم از پله ها پایین رفت.

گفتن برامون لالایی بخون. لالایی خوندم٬ یه شعر کودکانه خوندم و گفتم علی کوچولو رو می خونم بعدش بخوابین.

رسیده بود به اونجا که خونه شون در داره.. در خونه شون کلون داره.. حیاط داره ایوون داره..

یاد صداش افتادم. بغضم ترکید.

هیچ وقت انقدر حس نکرده بودم که جونم به جونش بسته س.

هیچ وقت انقدر دلم برای کودکی هام تنگ نشده بود.

شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:

<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">

در ادامه ی بازی های تابستانی بلاگستان، در کتاب بازی هولدن شرکت می کنیم نقطه دسته ی یکم: هدایا شاخه ی اول: بابا من خوندن و نوشتن رو از روی دست بابا یاد گرفتم. پررنگ ترین لحظات پدر_دختری ما وقتایی بوده که بی مناسبت، دستمو می گرفت و می رفتیم بوستان، یا شهر کتاب شریعتی. عجیب ترین کتاب ها رو به من ه

من یک آدم خانه ای بودم و او یک آدم بیرونی. دنیا را اگر قسمت می کردند، سهم من همین گوشه ی امن خانه بود. دریچه ی کولر را تنظیم کنم روی تخت خوابم، پتو گلبافت بکشم تا بالای گردن و بخوانم "در سالهایی که جوانتر و به ناچار، آسیب پذیرتر بودم، پدرم پندی به من داد که آن را تا به امروز در ذهن خود مزه مزه می کن

دلم میخواد کلمات رو بغل کنم.

خ. فقط همین.

خ. متوجه هستم که انقدر بامزه هستین که بیاین تو کامنتا اسممو صدا کنین :) نکنین آقا.. نگارنده اعصاب ندارد.

سه تایی نشستیم پشت میز آشپزخونه. سه تا فنجون چای و ظرف سوهان و چهارتا چشم کوچک پر برق که بخارچای رو دنبال می کنن. به اونی که قد بلندتره میگم که دیشب نباید اون طوری رفتار می کرد. میگم که باید مواظب مامان باشه. مرد شده دیگه.. داره میره کلاس اول. تازه دیشب که نیومد پیش ما بخوابه چه شعر و قصه های قشن

... هر کسی را، هر قبیلهای را توتمی است، توتم من، توتم قبیله من قلم است. قلم زبان خداست قلم امانت آدم است قلم ودیعه عشق است هر کسی را توتمی است و قلم توتم ماست… دکتر علی شریعتی خ.امروز٬ ۱۴تیر٬ روز قلم. خ.عنوان. تلاش زمر برای صدا زدن صبا و شهناز که زیادی از ما جلو افتاده بودن. نمایشگاه کتاب٬ اردی

پیرو همون مسائل خوشحالی پراکنی، برای لیلی پریسا قصه ی "دختر نارنج و ترنج" رو خونده بودم. براش کامنت گذاشتم که لطفا تلگرامش رو بده تا براش بفرستم. یک هفته ای گذشت و خبری نشد. دوشنبه و پنجشنبه هم که هرهفته موعد پست گذاشتنش بود، چیزی ننوشت. داشتم از نگرانی دق می کردم که اومد و برام نوشت.. لیلی خانم

آقا٬ ما همین پایین یه پست گذاشتیم از مساحت زیستمون٬ منتها چون قبلا پیش نویس بوده٬ الان که ارسالش کردیم ستاره ش رفته قاطی اون قدیمیا روشن شده. پاشین برین اونو بخونین.

خ.لطفا البته.

امضا: طاقت ندارد.

خ. حل شد به مدد جناب تد. این پست به علت قند عسل بودگی حذف نمی شود.

این هم مساحت زیست بنده. تخته شاسی و کاغذ A3 از ملزومات هر روزه س. خط کش چوبی اسمش خط کش T و از سالهای دانشجویی مادر برای من مونده. مداد رنگی پلی کالر ۳۶ رنگ لیرا.. هنوز دانشجو نشده بودم. کادوی تولد برام خریدن. عاذین و بابای مداد رنگیا.. کتاب حافظ رو ۵ سال پیش از حافظیه خریدم. یه مدت جا موند